obscure, dull, dim, cloudy, dark, hidden, without lustre;
tawny;
wan;
feeble, indistinct, small;
— լոյս, darkness visible, glimmer, faint light;
ընդ — տեսանել՝ ակնարկել, to catch a glimpse of, to see indistinctly, to blink.
ἁμυδρός, μικρός hebes, subobscurus, parvus, tenuis, exiguus Նսեմ. մեղմ. բութ. նուազ. դոյզն. տկար. թոյլ. մշուշ, մթնշաղ, թուլ. գարանլը. մուզլագ. ճիւզի.
Որպէս մեծի յուսոյ աղօտ նշոյլք. (Առ որս. ՟Ե։)
Օրինակք լուսաւորագոյնք՝ աղօտից. (Փիլ.։)
Աղօտիւք պատկերօք ճշմարտութեանն. (Դիոն. եկեղ. ՟Դ։)
Աղօտ է խառնեալ կեղծաւորութիւն. (Եփր. աւետար.։)
Որչափ ի բացեայ է ձայնողն, աղօ՛տ է (ձայնն, կամ լսողութիւնն). (Շ. մտթ.։)
Աղօտ աղօտ կերպարան տպաց. (Փիլ.։)
Ըստ քերականաց՝ սո՛ւղ վանկ կամ ձայնաւոր, որ եւ կարճ. βραχύς brevis
Սուղ փաղառութիւն լինի, յորժամ ունիցի եզ ինչ ի բնէ աղօտիցն։ Աղօտի եւ աղօտացելոյ ձայնաւորի։ Յաղօտէ եւ ն՛երկայնէ. ն՛երկուց աղօտաց. ն՛աղօտէ եւ ն՛երկայնէ. ն՛երից աղօտաց. (Թր. քեր.։)
Ունիցի զմի ինչ ի բնէ աղօտիցն, այս ինքն ի բնակաւոր նուազիցն, կամ բնութեամբ նուազիցն. (Երզն. քեր. եւ Նչ. քեր.։)
ԱՂՕՏ, ԱՂՕՏՍ, ԸՆԴ ԱՂՕՏ. մ. cf. ԱՂՕՏԱԲԱՐ. ἁμυδρῶς, λανθανόντως, ἁδρανές obscure, subobscure, remisse
Մտօք միայն նկարագրեալ, եւ այսոքիկ յո՛յժ աղօտ եւ չափաւորապէս. (Ածաբ. ծն.։)
Մեղմով ընդ աղօտ յայտնէ զանձն բժիշկ։ Ընդ աղօտ տակաւին զանձն մեղմով ակնարկէ, թէ ինքն է տէր պարգեւացն. (Ոսկ. մ. ՟Բ. 5. 7։)
Ճառել զանեղէն եւ զպարզագունէն, եւ այն՝ աղօտ եւ չափաւորապէս (Շ. հրեշտ.։)
Ոչ թէ աղօտ տուաւ Հոգւոյն շնորհ եկեղեցւոյ։ Ոմն զչուելն յերկինս աղօտ ակնարկեալ. (Լմբ. սղ. եւ Լմբ. համբ.։)
Խօսեսցիս նուաղս եւ աղօտս։ Խօսիւ նուաղս եւ աղօտս, եւ լսող ոչ ոք. (Բրս. մկրտ.։ Մաշկ.։)
Զոր ցանկային տեսանել գոնեա ընդ աղօտ հրեշտակք. այս ինքն յառիլ, կամ կարկառեալ հայել։ (Ա. Պետ. ՟Ա. 12.)
Գոնեա ընդ աղօտ աղօտ մերձենալ. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 1։)
ԸՆԴ ԱՂՕՏ. անխտիր իբր մկ. եւ ածակ.
Ոգւոցն աչօք ընդ աղօտ տեսանելով (այս ինքն բութ տեսութեամբ)։
Յորժամ ի վերայ հասցէ տեսութիւնն, ընդ աղօտ երեսք (այս ինքն աչք նուազատես) լինին, եւ ականջք դժուարալուրք։ Ընդ աղօտ աղօտ անյայտ է. (Փիլ.։)
Եկաց լոյս շողապէս ընդ աղօտ՝ նշան խաչի. (Խոր. ՟Գ. 67։)
Ըստ կարգի ընդ աղօտ տեսութեանս. (Պիտ.։)
Ընդ աղօտ ակնարկութեամբ նկատել. (Լմբ. ստիպ.։)
Թէպէտ եւ ընդ աղօտ է միտքս. (ՃՃ.։)
Աղբիւրանան միտք իմ, այլ սուղ է լեզուս, եւ ընդ աղօտ բանս. (Բրս. ծն.։)
• , ի հլ. «նսեմ, կէս մութ (լոյս), թոյլ. տկար (ձայնի համար)» Եփր. աւետ. Առ որս. «սուղ, կարճ (վանկ)» Թր. Երզն. և Նչ. քեր. որից ընդ աղօտ «մեղմով, կամացուկ, թեթև իմն» Ա պետ. ա. 12. Ոսկ. մ. բ. 5, 7. յհ. ա. 1. աղօտանալ Փիլ. Նար. աղօտաջահ Պիսիդ. ա-ղօտերևակ ԱԲ. աղօտաճաճանչ Յհ. իմ. ատ. աղօտագոյն Ոսկ. յն. Դիոն. Մաքս. ընդ աղօ-տատեսիլ Փիլ. աղօտալոյս, աղօտափայլ (նոր բառեր) ևն։
• Bugge, Beitr. 36 համեմատում է յն. ápaiós «նուրբ, թոյլ, տկար» բառի հետ. հայր կազմուած է -ուտ, աւտ=οտ մաս-նիկով, մինչդեռ յօյնը ունի -ւօ-մասնիկը Շեֆթ. BВ 29, 66 փոխառեալ է դնում պրս. *aδauta «անմաքուր» բառից, որ կազմուած պիտի լինէր a բացասականի զնդ. dav, սանս. dhāv «մաքրել», dha-uta «մաքուր, պայծառ, փայլուն» բա-ռից, իբր սանս. adhauta «անմաքուր»։ Պատահական նմանութիւն ունին հսլ. slabъ, լեթթ. slābs, հբգ. slal, գերմ. schlaff «տկար, թոյլ» (Trautmann 270)։ Karst, Յուշարձ. 417 թթր. al, iI «տակը» բառի հետ։