adj.

divine.

Other definitions containing this entry

Տառ, ից

cf. Տարր;
letter, character;
letter, episite;
book;
աստուածեղէն —ք, the Holy Scriptures;
մարգարէական —ք, the prophecies;
—ք կանոնականք, canons, constitutions, statutes, written laws.


Voir tout

ԱՍՏՈՒԱԾԵՂԷՆ θεῖος divinus որ եւ ԱՍՏՈՒԱԾԱՅԻՆ.

Ասստուածեղէն բնութիւն, կամ հոգի։ Ուխտ աստուածեղէն։ Ի միջոյ խորհրդականաց քոց աստուածեղինաց։ ՟Բ. (Պետ. ՟Ա 4։ Եւ. ՟Լ՟Ա 3։ Առակ. ՟Բ 17։ Իմ. ՟Ժ՟Բ 5։)

Այսու նմանութեամբք տեսանէին (զԱստուած) մարդք աստուածեղէնք. (Եփր. ծն.։)

Աստուածեղէն շնորհք, խրատ, բան, փառք, բազուկ, իմաստութիւն. կամ արքայութիւն, կամք, կամ կրօնք, օրէնք, գիրք, պատգամք, գանձ. կամ տառ. կամ անձրեւ. (Ագաթ.։ Յճխ. ՟Է. ՟Ժ՟Ա։ Փարպ.։ Մագ. ՟Ի՟Զ։ Նար. ՟Լ՟Է։)

Աստուածեղէն վարդապետն (Քրիստոս). (Բուզ. ՟Դ 15։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif աստուածեղէն աստուածեղէնք
accusatif աստուածեղէն աստուածեղէնս
génitif աստուածեղինի աստուածեղինաց
locatif աստուածեղինի աստուածեղէնս
datif աստուածեղինի աստուածեղինաց
ablatif աստուածեղինէ աստուածեղինաց
instrumental աստուածեղինաւ աստուածեղինաւք