Your research : 1 result for թագադիր

Թագադիր, դրաց exact entry

adj.

placing the crown on the kings head;
having the hereditary office of crowning the king at his coronation;
— լինել, to crown.

· Calfa

NBHL (2)

Դորոթէոս թագադիրն. (Հ=Յ. դեկտ. ՟Ի՟Ը.։ եւ Հ=Յ. մայ. ՟Լ.։)

Տալով նմա իշխանութիւն ազգաւ թագադիր լինել Արշակունեաց։ Իշխել նմա թագ ի գլուխ դնել թագաւորին, եւ կոչիլ թագադիր, այլ եւ ասպետ. (Խոր. ՟Բ. 3. եւ 7։)


Definitions containing the research թագադիր : 5 results

Թագակապ

cf. Թագադիր.

· Calfa

NBHL (1)

Որ թագ կապէ այլում. թագադիր.


Ասպետ, աց

s.

equerry, knight, squire, cavalier.

· Calfa

NBHL (2)

ἰππεύς eques իտ. cavalliere Ձիաւոր ազնուական. իշխանաւոր հեծեալ. որ եւ ՍՊԱՅ .... եւ առանձին առմամբ՝ Կոմս. աւագ իշխան. ազատ. բարեկամ կամ թագադիր արքայի.

Կոչիլ նմա թագադիր եւ ասպետ։ Բագարատաւ ասպետիւ։ Ինձ ասպետիս պարտ է զքեզ պսակել. (Խոր. ՟Բ 7։ ՟Գ 9. 37։)


Թագընկալութիւն, ութեան

s.

coronation.

· Calfa

NBHL (1)

Ճոխաբար պսակի թագընկալութեամբ (պարոյր)։ Վաղարշակ զԲագրատ՝ թագադիր թագընկալութեան իւրոյ գոլ հաստատէր. (Յհ. կթ.։)


Պսակակապ, աց

adj.

crowned;
crowning.

· Calfa

NBHL (1)

Պսակակապ. որ կապէ այլում զպսակ. թագադիր.


Պերճանք, նաց

NBHL (1)

Զորս կոչէ յաստիճանս նոցա անուն պերճանաց՝ զթագադիրսն. (Վրդն. պտմ.։)