adj.

that has the wisdom of God, instructed by heaven.

Other definitions containing this entry

Աստուածիմաց

cf. Աստուածիմաստ.


Voir tout

adj.

θεόσοφος divina sapiens Ընդունակ աստուածային իմաստութեան. խելամուտ աստուածայնոց.

Աստուածիմաստ անձն. (Լմբ. սղ.։)

Ամենայն աստուածիմաստքն, եւ ծածուկ խորհրդոցն մարգարէք (այսինքն գուշակք, թարգմանք). (Դիոն. երկն.։)

Եւ ոչ յաստուածիմաստիցն հարց ոք ասաց. (Մաքս. ի դիոն.։)