cf. ԱՆՀԱՍՏԱՏ. ἅστατος, ἁνυπόστατος. inconstans, instabilis. եւ այլն.

Ընդ ջուրս անհաստատունս անցանէ ... Զի մի՛ անհաստատնովքն ըմբռնեալ՝ ի մշտակայնունսն տաղտկայցեմք։ Անհաստատունք ոչ քննողացն ասացեալքն թուեսցին. (Նիւս. կուս. եւ Երգ.։)

Մարդկային անհաստատուն կարգաւս։ Անհաստատովքս զհանդերձեալսն գնեսցուք. (Ածաբ. աղք. եւ Առ որս. ՟Ժ՟Ա։)

Զծիծաղելն զմեօք իբրեւ զանհաստատնովք. (Խոր. ՟Գ. 68։)

Զանհաստատունս յուսով։ Զանհաստատունսն եւ զանյոյսքն ի Քրիստոսէ. (Արշ. եւ Լծ. կոչ.։)

Նաւ անհաստատուն. (Նեղոս.։)

Ի վերայ անհաստատուն հիման. (Ոսկիփոր.։)

Որ ինչ նովաւ եղեն, անհաստատուն եղեալ, եւ այլն. այս ինքն անզօր. (Կանոն.։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif անհաստատուն անհաստատունք
accusatif անհաստատուն անհաստատունս
génitif անհաստատան անհաստատանց
locatif անհաստատան անհաստատունս
datif անհաստատան անհաստատանց
ablatif անհաստատանէ անհաստատանց
instrumental անհաստատամբ անհաստատամբք

Étymologie