s.

cf. Աղօթկեր.

ԱՂՕԹԱԿԵՐ ԱՂՕԹԱԿԻՐ. cf. ԱՂՕԹԿԵԱՐ.

Աղօթակերս արձակել ի հաշտութիւն խաղաղութեան. (Բուզ. ՟Գ. 21։)

Աղօթակիրն քան զայն զոր աղաչեսցէ՝ խոնարհագոյն է. (Սեբ. ՟Թ։)