s.

ԱՆՁՆԱՏԷՐ կամ ԱՆՁՆՏԷՐ. αὑτοδέσποτος, κυρία ἐαυτῆς. sui juris, arbitrii. sui potestatem habens. Տէր անձինն. ինքնիշխան. ինքնագլուխ.

Ոգիքն ի սկզբանէ անձնատէր կամակար եղեալ էին. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 11։)

Ոչինչ զմեզ անձնատէր տեսանել, այլ հասարակաց զարարածս ծառա՛յս գոլ քո. (Պիսիդ.։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif անձնատէր անձնատեարք
accusatif անձնատէր անձնատեարս
génitif անձնատեառն անձնատերանց
locatif անձնատեառն անձնատեարս
datif անձնատեառն անձնատերանց
ablatif անձնատեառնէ անձնատերանց
instrumental անձնատերամբ անձնատերամբք

Étymologie