adj.

voluntary, with good will;
free;

adv.

— կամօք, willingly.

adj.

Որ անձին կամօք վարի. անձնիշխան.

Կարգեաց զբանաւորս, զխօսունս՝ իմաստունս անձնակամս. (Բուզ. ՟Դ. 5։)

Եւ ինքնակամ. յօժարակամ.

Կանխէին անձնակամ կամօք ի պահս եւ յաղօթս. (Ագաթ.։ որ ի Ճ. ՟Բ.) գրի ԱՆՁՆԱԿԱՆ.

Եւ անձնահաճ. ինքնահաւան. ինքնագլուխ.

Յանձնակամ մարդկանն գնալոյ ծնաւ զպառակտումն։ Ազատեսջիք ի ծառայութենէ անձնակամ գործոցն խաւարի. (Ագաթ.։)

Պերոզ անձնակամ եւ անհաւան։ Ըստ հպարտ եւ անձնակամ բարուց իւրոց. (Փարպ.։)

Անտէրունչք եւ անձնակամք. (ՃՃ.։)

Étymologie