adj.

that shares a crown;
that reigns jointly.

Other definitions containing this entry

Թագաւորակից

cf. Թագակից;
— լինիմ, cf. Թագաւորակցիմ.


Voir tout

adj.

Թագաւորակից. գահակից. ի միասին թագաւորեալ.

Հանդերձ աթոռակցաւ մերով եւ թագակցաւ Վաղեսիւ կայսերաւ. (Խոր. ՟Գ. 19։)

Եղբօր իւրում եւ թագակցի՝ Արկադէոսի. (Վրք. ոսկ.։)

Թագակիցք եմք Քրիստոսի, եւ մեք զմեղսն թագաւորեցուցանեմք. (Ոսկ. հռ.։)

Թագակից լինին, կամ եղեալ՝ Քրիստոսի. (Նար. երգ.։ Լմբ. իմ.։)