adj.

qui hait le bien.

Տ. ԲԱՐԻԱՏԵԱՑ.

Բարեատեաց բանսարկուն. (ՃՃ.։)

Բարեատեաց եւ չարասէր է վատթարն բնութեամբ. (Փիլ. իմաստն.։)

Եւ այլ ընկերք նորա բարեատեացքն եւ չարասէրք. (Վրդն. ել.։)