s.

worshipper.

adj. s.

Որ պաշտօն արկանէ կամ հարկանէ. եւ Հարկանելն զպաշտօն.

Այրէին կիզուին զտունս պաշտօնարկի եւ պաշտաման կրակի. (Եղիշ. ՟Դ։)