s.

consubstantiality, identity of substance.

Other definitions containing this entry

Իսկակցութիւն, ութեան

cf. Էակցութիւն.


Voir tout

s.

Բնութենակցութիւն. համագոյութիւն.

Ոմն ձայնիւ, եւ ոմն երեւմամբ զէակցութիւն յայտ առնելով. (Յհ. իմ. ատ.։)

Զաստուածութիւն եւ զէակցութիւն յայտնաբանեաց. (Վահր. երրորդ.։)

Ոչ Զէակցութիւնն, այլ զմիաւորել մարմնոյն առ բանն Աստուած նշանակեն. (Խոսրովիկ.։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif էակցութիւն էակցութիւնք
accusatif էակցութիւն էակցութիւնս
génitif էակցութեան էակցութեանց
locatif էակցութեան էակցութիւնս
datif էակցութեան էակցութեանց
ablatif էակցութենէ էակցութեանց
instrumental էակցութեամբ էակցութեամբք