Արբուն, բունք, բունց, բամբք

• (տոհասարակ անհպլավ. միայն յոգնակին ունի յետնաբար -ունք, -ունց. -բամբք հոլովները) «չափահասութիւն» (միշտ տարիքի համար գործածուած) Փիլ. Պիտ. Խոր. Յհ. կթ. ճշ. Նար. ըստ Նորայրի (Բանասէր 1900, էջ 130) հների մօտ նշա-նակում է «առուգութիւն, զօրութիւն». ինչ. «Յայնժամ մինչդեռ աստիքն նոցա (հին օ-րինացն) էին, մանաւանդ թէ կամիցիս, և այժմ իսկ արբունք նոցին են» (Ոսկ. մտթ. ժէ 278).-Մագիստրոսի մօտ գործածուած է պարզապէս «չափ» նշանակութեամբ. ինչ. յարբունս զքեզ ձգեալ «չափի բերելով քեզ, խելքդ գլուխդ բերելով» Մագ. գամագտ. 6։ =Բառս կայ նաև Կեչառ. 189, իբր ածական և «դեռատի» իմաստով՝ «Երանի էր ինձ ի դեռաբողբոջ և յարբուն հասակին, յորժամ ճեմս առեալ ճօճէի սիգալով» (áձ. յաղփիւն, փաղփիւն, յարփիւն, յարբուն, յաղբուն. հրատարակիչը դրել է վերջինը. բայց պէտո է հասկնալ աղփուն «տկար», որի վրայ տե՛ս աղիփ)։

• ւականին, այսինքն ոռոգեալ, Böttich. Arica 64, 36 և Lagarde, Urgesch. 865 սանս. arbha «փոքր, թեթև»։ Muller, Kuhn u. Schleich. Btrg. 5, 108, սանս. rbhu «ուղարկեալ»։ Հիւնք. արբի «խմե-ցի» բայից։ Հիւբշ. Arm. Stud. էջ 11 չի ընդունում սանս. arbha բառի համե-մատութիւնը, նշանակութեան հաևառա-կութեան պատճառով։ Ե. եպս. Դուր-եան (անձնական) համեմատում է գերմ. Frbe «ժառանգութիւն, ժառանգորդ» բառի հետ, արբունքը համարելով այն տարիքը, երբ մարդ ժառանգութիւն ստանաւաւ իրաւատէր է դառնում։ Եւ-րոպացի լեզուաբանները Erbe բառը իր ամբողջ ընտանիքով (այսպէս գոթ. arbi, հբգ. arbi, erbi, հիռլ. orpe «ժա-ռանգութիւն», գոթ. arbja, հբգ. arpeo, erbo, հիռլ. orbe «ժառանգորդ») կցում են ւտ. orbus «որկուած», լն. ὄρφανός և հյ. որբ բառերին՝ ժառանգութիւնը հա-

• մարելով որրի իրերը։ Այս երկու խըմ-բերին միացւում են նաև սանս. árbha «փոքրիկ, մանուկ», հսլ. rabu «ծառայ» և հյ. արբանեակ խումբը (տե՛ս Walde 546-7)։ Եթե Դուրեանի ստուգաբա-նութիւնը ճիշտ է, արբուն բառը դառ-նում է մի կապ երեք խմբի բառերի միջև (որբ, ժառանգորդ և տղայ)։