չ.

ԽՂՃՄՏԵՄ ԽՂՃՄՏԻՄ, եցայ. ձ. Խղճել մտօք. խղճմտանք ընել, խղճմտանքը զարնել.

Ասէ, մի՛ խղճմտէք ի չար գործելն. (Լմբ. առակ.։)

Որպէս թէ գործով կատարեալ եմ, այնպէս խղճմտիմ. (Վրք. հց. ՟Զ։)

Զնշոյլ շնորհեաց քոց՝ որ կայ ի հոգիս մեր, խղճելն՝ եւ երկեղն քո. (Մարաթ.։)