adj.

σοφοδότης qui sapientiam tribuit. Տուօղ իմաստութեան. որ տայ իմաստ.

Աստուածեւ՛ կեանս եւ՛ իմաստութիւն, էացուցիչ, եւ կենդանարար, եւ իմաստատուր պատճառ. (Դիոն. ածայ.։) (այլ ձ. վրիպակաւ. իմաստաւոր։)

Étymologie