adj.

cf. Աղօթարար.

Ծերք ոմանք, որք աղօթաւորք կոչէին. (Վրք. հց. ՟Ժ՟Գ։)

Ոմանք յազգէն իւրմէ, որք ասին հաճի, աղօթաւորի կերպիւ լեալ՝ մտանէին ի նորա տունն, եւ սպանանէին զնա. (Ուռհ. ՟Մ՟Հ՟Ե։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif աղօթաւոր աղօթաւորք
accusatif աղօթաւոր աղօթաւորս
génitif աղօթաւորի աղօթաւորաց
locatif աղօթաւորի աղօթաւորս
datif աղօթաւորի աղօթաւորաց
ablatif աղօթաւորէ աղօթաւորաց
instrumental աղօթաւորաւ աղօթաւորաւք

Étymologie